Άρθρα

Μένη Μαλλιώρη » Εκδηλώσεις, Εσωτερικό, Ευρωβουλή, Ομιλίες - Χαιρετισμοί » Αγροτική ανάπτυξη, ΚΑΠ και το νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον

Αγροτική ανάπτυξη, ΚΑΠ και το νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον

Ρέθυμνο, 16/5/2004

Αγροτική Ανάπτυξη – Κοινή Αγροτική Πολιτική και το Νέο Ευρωπαϊκό Περιβάλλον

Οργάνωση: Ι.ΣΤ.Α.ΜΕ «Ανδρέας Παπανδρέου» – Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ Ρεθύμνου

Τα τελευταία 40 χρόνια τα περιβαλλοντικά ζητήματα απασχολούν όλο και περισσότερο, όχι μόνο τους διεθνείς και Ευρωπαϊκούς οργανισμούς, αλλά και τις κυβερνήσεις, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τους πολίτες.

Με βάση έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 89% των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανησυχεί για τις επιπτώσεις της μόλυνσης του περιβάλλοντος στην υγεία.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η ανησυχία αυτή επιβεβαιώνεται.

Το 20% των ασθενειών στις βιομηχανοποιημένες χώρες σχετίζονται με περιβαλλοντικούς παράγοντες. Το μεγαλύτερο μέρος των ασθενειών αυτών αφορά τα παιδιά, τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία, τους φτωχούς και τις ευάλωτες ομάδες.

Στα 15 κράτη μέλη, 60,000 θάνατοι κάθε χρόνο οφείλονται στην μακροχρόνια έκθεση σε αιωρούμενα σωματίδια.

Ένα στα επτά παιδιά προσβάλλεται από άσθμα, ποσοστό που καταδεικνύει δραματική αύξηση στα τελευταία 30 έτη.

Τα παιδιά της Δυτικής Ευρώπης παρουσιάζουν άσθμα σε ποσοστό κατά 10 φορές υψηλότερο από εκείνο των παιδιών της Ανατολικής Ευρώπης.

Ο καπνός του περιβάλλοντος αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων σε μη καπνιστές, κατά 20-30%.

Η κατά 10% μείωση του όζοντος αναμένεται να προκαλέσει ετησίως, σε διεθνές επίπεδο 300,000 καρκίνους του δέρματος και 4,500 περιστατικά μελανώματος.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέποντας αυτούς τους κινδύνους ενσωμάτωσε το 1997 στη συνθήκη του Άμστερνταμ την αρχή της αειφορίας, δηλαδή μία μορφή ανάπτυξης που:

·        θα κάνει συνετή χρήση των παγκόσμιων φυσικών πόρων

·        θα προστατεύει το παγκόσμιο οικοσύστημα και παράλληλα

·        θα εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή και

·        θα προωθεί την οικονομική ευημερία

Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης εμπεριέχει όχι μόνο τον στόχο της μακροπρόθεσμης ευημερίας και για τις επόμενες γενιές, αλλά κύρια την έννοια της συνολικής κληρονομιάς που θα αφήσουμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Είναι αλήθεια ότι οι πιέσεις στο περιβάλλον αυξάνουν καθώς αυξάνεται η οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τη στρατηγική της Λισσαβώνας, η Ευρώπη πρέπει, μέχρι το 2010, να είναι η πλέον ανταγωνιστική οικονομία διεθνώς.

Πώς όμως το καταφέρνουμε αυτό; Με οποιαδήποτε μέσα;

Πιστεύω ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην οικονομική και βιώσιμη ανάπτυξη, ανάμεσα στο κέρδος για τους παραγωγούς και το κόστος για τους καταναλωτές, ανάμεσα στην αλόγιστη χρήση των περιβαλλοντικών πόρων και στην διατήρηση της περιβαλλοντικής ισορροπίας και ομορφιάς.

Προς την κατεύθυνση αυτή η Συνθήκη του Άμστερνταμ δεν προέβλεψε μόνο την αειφορία αλλά ενσωμάτωσε παράλληλα και την έννοια της προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή σε όλες τις κοινοτικές πολιτικές, όπως εκείνες για το εμπόριο, την βιομηχανία, τον τουρισμό, την ενέργεια και την γεωργία.

Μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά αποφασίστηκαν σε μία περίοδο που τα σκάνδαλα στον τομέα της διατροφής διαδέχονταν το ένα το άλλο και που οδήγησαν τελικά στην παραίτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η άνευ ορίων ανταγωνιστικότητα οδήγησε πολλούς τομείς που σχετίζονταν με την παραγωγή σε επικίνδυνες πρακτικές, όπως «τρελές αγελάδες», «κοτόπουλα με διοξίνες», «τροφές για ζώα που περιέχουν απόβλητα».

Η Ευρώπη έπρεπε να εγγυηθεί όχι μόνο για την επάρκεια των γεωργικών προϊόντων, αλλά και για την ασφάλεια και ποιότητα των προϊόντων αυτών.

Με βάση τα ανωτέρω η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο μία οικονομική και νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), αλλά και μία κοινωνική Ένωση, που φροντίζει για την υψηλή προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος, τομείς που όπως προανέφερα έχουν ουσιαστική αλληλοεπίδραση.

Το όλο εγχείρημα γίνεται ακόμη δυσκολότερο σήμερα στην Ευρώπη των 25 κρατών μελών.

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η Επιτροπή Περιβάλλοντος δεν είναι υπεύθυνη μόνο για περιβαλλοντικά θέματα, αλλά επίσης για τη δημόσια υγεία, την ασφάλεια των τροφίμων και την προστασία των καταναλωτών.

Στο διάστημα της προηγούμενης πενταετίας η επιτροπή αυτή κάλυψε το 70% του συνολικού νομοθετικού έργου.

Στο διάστημα των εργασιών μας οι συγκρούσεις των πολιτικών ομάδων ήταν έντονες. Οι δημοκρατικές δυνάμεις με συμμαχίες κυρίως μεταξύ των σοσιαλιστών, πράσινων και αριστερών, υποστήριξαν σαφώς πολιτικές που έβαζαν σε προτεραιότητα την προστασία της δημόσιας υγείας, τα δικαιώματα του καταναλωτή, την αρχή της πρόληψης, την διαμόρφωση περιβαλλοντικής ευθύνης και συμπεριφοράς.

Οι συντηρητικές δυνάμεις απεναντίας υποστήριξαν κυρίως τα συμφέροντα της οικονομίας, τους κανόνες της εσωτερικής αγοράς, την αρχή της καταστολής (ο ρυπαίνων πληρώνει) και μετέφεραν το επίπεδο της ευθύνης από τους πολιτικούς στους πολίτες (επιλογή που βασίζεται στην γνώση για τα είδη διατροφής, σήμανση, γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί).

Στο πλαίσιο της Μεταρρύθμισης για την κοινή αγροτική πολιτική, οι λόγοι που οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην πρότασή της, τον Ιανουάριο του 2003, ήταν εκτός από τη Διεύρυνση και την νέα Γεωργική Συμφωνία στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), η απαίτηση των Ευρωπαίων πολιτών, καταναλωτών και φορολογουμένων για επαρκή, ασφαλή, υγιεινή και ανταγωνιστική παραγωγή τροφίμων.

Δεν θα αναφερθώ στους επιπλέον λόγους, που συνδέονται με:

·        Τη διαχείριση των πόρων της ΚΑΠ

·        Το μοντέλο πολυλειτουργικής γεωργίας

·        Τις εξελίξεις στην τεχνολογία και τις επιπτώσεις τους στην παραγωγή και απασχόληση στην ύπαιθρο

·        Στην ανάγκη για μεγαλύτερη συνοχή (κοινωνική δικαιοσύνη) στις επιδοτήσεις

·        Στην διόρθωση δυσλειτουργιών στην εφαρμογή της ΚΑΠ

Αυτό πιστεύω πως είναι το αντικείμενο των επόμενων ομιλητών.

Κλείνοντας επιτρέψτε μου να διατυπώσω ορισμένα πολιτικά συμπεράσματα.

1. Οι πολίτες επιθυμούν υπεύθυνους και αποτελεσματικούς θεσμούς που τους επιτρέπουν να συμμετέχουν και που λαμβάνουν υπόψη τον πολιτιστικό πλούτο, τις διαφορές και τις παραδόσεις τους.

2. Οι προκλήσεις μπροστά στις οποίες βρισκόμαστε είναι σκληρές.

3. Πρέπει να ενεργήσουμε από κοινού, με έντονη την αίσθηση ότι το ανθρώπινο υπερέχει άλλων αξιών.

4. Όταν πολιτικοί και πολίτες νοιώσουν ότι η ελευθερία, η ειρήνη, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισότητα των φύλων, η ποιότητα στη ζωή έστω και αν προϋποθέτουν, υπερβαίνουν τα οικονομικά μεγέθη, τότε μόνο θα πείσουμε ότι, τουλάχιστο εμείς και όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις, δίνουμε προτεραιότητα σε πολιτικές που ξεκινούν και τελειώνουν στον πολίτη, από – με – για όλους τους πολίτες και για ποιότητα στη ζωή μας.

Ταξινομημένο σε: Εκδηλώσεις, Εσωτερικό, Ευρωβουλή, Ομιλίες - Χαιρετισμοί · Ετικέτες:,